خواستن تو از اوجب واجبات است خواه شب باشد یا روز برای بودنت سجده می کنم گاهی که دلم می گیرد جایی نیست که هق هق گریه هایم بپیچد در همین اتاق چند متری گوشه چشمانم خیس اشک می شوند اگر مرد تو بودم گریه نمی کردم مرد که گریه نمی کند اکنون که نیستی می توانم گریه کنم با خودم قهر کنم می توانم خودم را امر و

آرزوها از تنم آویزانند همین تن خسته ام که هزاران شب روح بی خواب و سرگردانم را در تاریکی بدرقه می کند، صدای نقاره و دهل خبر هبوط آرزوهای آسمانی ست و من در این سطح خاکی زبانم قاصر است از التماس آرزویی که تو خود آنی،

آنگاه که می بوسیدمتو دستانم انحنای تن استخوانیت را لمس می کرد در اوج بده بستان های عاشقی از درونت از راه دهانت ماهیِ قرمزی با آب و تاب فراوان لغزید و داخل دهانم چرخید من دستپاچه بودم که قورتش دادم. حال شبیه خوره به جانم افتاده است از درون مرا ذره ذره هیچ می کند تو بگو کی؟ کجا؟ یکبار دیگر می بینمت..

من در ردیف کشدار بوسه های تو غرق بودم وقتی تو برایم شعر می نوشتی خودت برایم می خواندی روی همان نیمکت ما دورتر از مردمان این شهر تاریک و سرد عشق را توی سوراخ سنبه های ریه هایمان جای می دادیم و آنها با دهان هایی بسته خیابان های شهر را پر می کردند آنها آلوده ی هوای چرک و صدای گوش خراش خیابان ها بودند

قبل عید، دوستان هنرهای تجسمی یکجا جمع شده بودند و من هم میهمان آنها بودم، در این کارگاه که با عنوان اولین سالانه تبادل کارت پستال نوروزی بود، هر یک از شرکت کنندگان کارت پستالی با مضمون نوروز طراحی کردند، و در پایان کارگاه به صورت قرعه کشی کارها بین دوستان تبادل شد، که من در بخش گرافیک شرکت کردم، و

صدای سنگین چللو صعود و فرود گام های من در زندگی ست تو ای ساززن تو ای مینای عاشق تو پیامبر منی تو آمده ای تا شعر را در من زنده کنی رسالت تو دمیدن روح ستایشگر در من است من کر و کور و مومنم ایمانم تصور آغوش توست با لبانت مرا تسخیر کن تا در مقابلت زانو زنم که تسلیم شوم، با سازت مرا برقصان تا از چرخش ا

پرنده ای به تنمنوک می زندمن گام های تنفس را یک به یک کم می کنماماپرنده می پردنفس می رود تا انتهاو بعدفریاد و بعد سکوت

در وقت خواب خوراک تنفسم تاریکی سکوت رویا

ترکه ای بود، بی سواد بود و زخم معده داشت، انقدری درد بی درمان داشت که فقط می توانست سیگار بکشد. خیلی باهاش صمیمی نبودیم، فقط هر ماه یکی از ما می رفت دم درشان و اجاره خانه را می داد. خودش سیمانکار بود و پسرش گچ کار. زنش همیشه خانه بود، چاق و مهربان بود، هر وقت آش درست می کرد، کاسه ای پر و پیمان برا

دلم لک زده بود برای قیمه و فسنجان مامان پز، دل و روده ام از دست کوکتل و هات داگ و همبرگر مک دونالد دانشگاه عاصی شده بودند، از در انصاف اگر می دیدم، واقعا حق با آنها بود، هر چند تصمیم گیرنده نهایی من بودم. جگرم می سوخت وقتی پشت تصویر آنلاین مامان، قابلمه های روی اجاق گاز را می دیدم، و صدای جلز و ولز

دستفروش ها، تمثال های پیشواز را،برای آمدن تو،روی هم می چینند، و ما چانه می زنیم...

من کوپن"جان" را یک بار خرج کرده ام عذر مرا پذیرا باشید جانم سوخته و گوشه ای از خانه ی پدری شبیه همان سهمیه های قند و شکر تلنبار است شاید از فرط سکون فاسد و پژمرده شوم شایدم هیزم آتش باشم بار اگر آتش مرا پذیرا نباشد؟ دل به دریا میزنم آب مرا می بلعد حتم دارم کلکم را می کند اگر پرنده ای به هوای طعمه چ

سالی سیصد هجومبر جمجمه ام پتک می کوبندتعادل انسانیم خاک می شودشاید درنده ای را از پا در آورمپتک اولپتک دوم...

فرآورده دو آدم عاشق کاتالیزور چشمان سیاه فرآیند دلدادگی ماده موثره آدرنالین محصول زاد و ولد برگشت پذیری فرایند پنجاه درصد ضمانت ندارد صدمات شکستگی یا پارگی ضمانت ندارد حلال زمان ماده بو دار و خوش رنگ باقی مانده عشق تذکر: دور از دسترس اطفال نگهداری شود. قبل از استفاده تکان دهید، دل باید بلرزد.

حماقتم این بود که نامه هایت را چرک نویس شعرها کردم در اتاقم دیگر چیزی از تو ندارم، که نگاه کنم و آهی سر دهم، شاید چیزهایی باشد که به چشم دیده نمی شوند، لحن سلام دادنت بوسیدنت قدم زدنت لباسهایت و تنهایی که رسوب خاطرات با تو بودن است.

در نبود کبیسه اتفراموش می شویانقدر دستپاچه ایمکه غافلیم از مراد روییدنت،تو به وقت قرارمثال معلمی خوش بو و عطربا ما ایاغ می شویروییدن را یاد می دهیبهنگام پیچش دانه های گندم

دنیای اسکناس های بی ریشه ما را دوشید و پوشید حال رخت هایمان بند در بند و آویزان در انتظار تند باد تند باد چرا؟ ما که پوچ ایم با نفس های الف بچه ای معلق می مانیم پوچ ایم شل و ول و وا رفته ایم دنیا ما را دوشیده است، هر چه پوست و گوشت و استخوان بود، برایش بریدیم و شکستیم، و او فقط دوشید، و زجر داد، آ

@mehmetkuran ادامه مطلب

تا که عمر می نشیند بر لب بامدورتر از قال و مقالدر گوشه ی دنج درونمی خورد حسرت یک عمر تمامکه چرا یاد ندارم منزندگی کردن راکه چرا خود نشناختم خود راکه چرا همچو تویی از "خود" خود بیگانه ام

دیدیلا لا لند ما را فیلم کردندفقط با یک اشتباه کوچککه نقش هایمان جابجاست.اشکالی نداردفقط ذره ای دیوانگی لازم استتا به رویاهایمان برسیم...با پاهایی برهنهدر آغوش یکدیگردر یک شب بارانی