امروز دفتر عمرم برای چندمین بار ورق خواهد خورد...

همیشه وقتی هیجدهم مهرماه سر می رسه، یجوری دستم به نوشتن نمیره، یجوری منجمد شدن، یه نوع غرق شدن، یا تنفس اکسیژن تلخ، وضعم اینه، هر اتفاق خوب و بدی هم تو یک سال برام افتاده باشه، درست همین روز، لبام دوخته میشن بهم، میشم لال، می بینم ولی چیزی نمیگم، نمی دونم که بگم، و فقط سکوت می کنم...

ادامه مطلب

صدایت بریده بریده به گوش هایم می رسداز حرفهایت چیزی عایدم نمی شودفقط این را می دانم که باید...که باید نزدیک شومنزدیک ترنزدیکترتا صداهایمان به هم وصل شوندتا هر چه می گوییم برود در دل هامان لانه کندتو به من گویی و من به توپچ پچى به راه افتدبرود کوچه به کوچه برسد به پای عشقگویند مبدأ این دو صداسینه ی د...

چشمانم می نشینند روی سفیدی سقف گچی اتاقم و منتظر می مانندمنتظر فرشته ای آسمانیبا گونه هایی گل انداخته و موهایی طلاییبا دامنی چین دار با صدایی گرمچشمانم را بغل می کنممنتظرمبگذارید یکبار هم فرشته مرا بیدار کند

اینکه وقتی من شروع کردم از گذشته بگویم، زل بزنند به چشمانم و بگویند آدمی که در گذشته اش گیر کرده است فلان و بیسار است نه، اینکه همیشه سرانجام مسیرم می رسد به گذشته هم نه، شاید این گذشته خوش آب و هوا تاثیر نه چندان خوبی روی من گذاشته است و یا در حال گذاشتن است هم نه، آه که چقدر حرف دارم از گذشته بگوی...

ادامه مطلب

عشق وقتی لخت شود خالی ست...

میان خنده هایت مجالی دهتا دهم چند شاخه نرگساز آن ها که می چینند باغبان ها بر سر راهتکه عطرش را تو داری و حسرتش را من

امروز 21 شهریور است، و آخرین مطلب پست شده در وبلاگ از تاریخ 12ام شهریور به من دست تکان می دهد، وقتی از کنارش رد می شوم، نگاهی می کند، نمی دانم از سر تمسخر است یا از سر دیوانگی... ولی او نمی داند که دوازده ساعت فعالیت فیزیکی، حالا اسمش را بگذاریم کار، دمار از روزگار آدمی در می آورد، و دیگر فرصتی نیست...

من پشتم به تو بود، تو توی آشپزخانه به گلهای ریز سرخ و سفید فنجان و نعلبکی های جهیزیه ات خیره بودی، نعلبکی را وارونه گذاشته بودی روی فنجان و باز یک فنجان یک نعلبکی، سرگرمی خوبی بود، از صبح همه ظرف ها را ریخته بودی کف آشپزخانه، داشتی می چیدی! آخر چه کاری بود، ولی تو گوش ات بدهکار این حرفا نبود، ظرف ها...

همین لحظه که عمو شدم، میمیک صورتم عموطور تر شد، من دوباره متولد شدم.

کارها خیلی کند پیش می روند، و انتظار یک روز رهایی، من را از آنچه باید به آن برسم دورتر میکند، استرس میگیرم، شکمو می شوم، و هر چه در یخچال باشد و یا نباشد را قورت می دهم، ذهنم بیمار است، آرام بودن کار من نیست، نمی دانم همیشه ترس از این دارم که نکند همه چیز زودی تمام شود و من تنقلات به دست مات و مبهوت...

سکانس آخر، داشتم با عجله بسته های تراول رو تو یه سامسونت جا می کردم، ولی هر چقدر درش رو می بستم باز می شد و پول ها می ریخت، هلی کوپتر نزدیک و نزدیک تر می شد، همه جا رو به رگبار بسته بود...صبح که چشمانم را باز کردم، سردرد خفیفی بر شقیقه هایم فشار می آورد، قلبم تند تند می زد، دهنم خشک شده بود...

فوج فوج رنگ بی روح و دنیا در آغوش،وهم و خیال چنگ میگذارد بر دلتا بگریاندش،تا بگرید انسان،و تسلیم شود...