اینجا همه ی ردپاهایم را قفل می کنم و می روم شما بمانید و شور زندگی من می روم این چیزی ست که کلاغ قصه ها خبرش را آورد "هر که دلش تنگ است بکند و برود" این مسیری ست که بر پای پیشانی من نشسته است مثل شتری که جلوی هر دری می نشیند اینبار نوب

رویاهایم را به عقربه ی ثانیه شمار ساعتم می بندم برای تکرار تکرار تکرار تو شبیه مسیح مصلوب هر روز رویای آمدنت هزار بار بر سرم می ریزد تلنبار رویایت بغضم را سنگین حرکتم را کند تو بچرخ بارها و بارها به دور من بچرخ اما به من که رسیدی

هوا خوره ی آهن است و اسباب توهم ما آدم ها هوا اشباعی از توهم توست که اکسیدم می کند ذره ذره و همچون فرود آبشارهای غران من هم فرو می ریزم به کل با تمام هستی ام وقتی که سیم آخر پاره شود.

شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید: <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">

شب اتوبوسی بین شهری ست که هیچ گاه برای من ترمز نمی کند هر بار در کناری می ایستم خیره می شوم چشمانم از حدقه در می آیند اما شب هیچ اعتنایی به من ندارد لابد هنوز فرصت قدم زدن را دارم آنهایی که از مقابلم رد می شوند دلیل دست تکان دادنشان را نمی دانم خنده

من محروم از عشقم و هیچ کمیته ای برای مستضعفان قلبی وجود ندارد طولانی ترین خیالی که تاکنون بافته ام گره هایی با طعم عشق دارد در طول زندگی دل های زیادی را به دلم گره زده ام اما هیچ کدام اجابت نشد اکنون همان ها گره های کور زندگی من شده اند که راه گلویم را تنگ می کنند پاهایم سست می شود چکار می شود کرد ب...

در زندگی با هر کسی که روبرو می شوم همچون حفره ای ست که می شود در آن غرق شد، حفره هایی با آرزوهایی بی انتها، گاهی حفره ها ندای مسیری ست برای عبور، برای تغییر، گاهی علت پشیمانیست برای بازگشتن به خود، به غرق شدن در حفره عمیقی که محتوایش آرزوهای من اند.

پاورچین پاورچین از سر و کول آدم ها بالا می رفتم، ترسوهای خائن مفت خور های لاشی آنها یک سر و گردن بلندتر از بقیه بودند شبیه موهای دراز و بی مصرف زیر بغل شمردنشان سخت ممکن بود

در زندانیم و هنوز صدها سال دیگر برای رهایی از این بند تحمیلی باقی ست در زندانیم و هر روز بدنبال روزنه ای می گردیم... گاهی خسته می شویم اما سماجت عبور ذرات نور از جرز در سلول بیدارمان می کند. فردا روز محاکمه است، قاتل پیروز شود یا مقتول،

چهارشنبه تهران بودم، رفته بودم نمایشگاه کتاب کلی کتاب خریدم اما چند تایی از کتاب ها در راهروهای فلان در غرفه بهمان جا ماند از یابنده نمی خواهم کتاب را به دست من برساند از یابنده می خواهم کتاب را بخواند دیروز شروع زندگی پر ماجرای آن کتاب ها بود... پ ن: یکی از کتاب ها هدیه بود...

برای رونق بیشتر حرکت های این چنینی به لینک زیر رجوع کنید و در نظر سنجی شرکت کنید. من سه تا عکس برای این مسابقه فرستادم. عکس های شماره 091-092-093 لینک صفحه نظرسنجیلینک لیست عکسها برای دیدن

شبیه نوشیدنی های سرکشیده شدهمن نیز تمام شدم.اکنون طبل تو خالی امهر چند ضربه هایتان صدای خوشایندی نخواهند داشت،لگد هایتان سرعت غلت مرا بیشتر می کنند،پیشاپیش از مساعدتتان سپاسگزارم.

از روزهای سفید و یخی همان فصلی که گذاشتی و رفتی روانم شخم خورد از بس که به در بسته خوردم از بهار همان سال دانه های تلخ و سیاه ناامیدی در من کاشته شد اکنون درختی بی عارم که نه نسیم می داند چیست؟ و نه میوه های خوش طعم و رنگ

هر دو گمشده های شهر خاموشیم اگر استانبول شهر رویایی ما باشد در عصر روشن خیابان تقسیم به هم اضافه خواهیم شد این وصال غیر مترقبه نیست من و تو به عصر روشن زندگی ایمان داریم آن روز خواهد رسید.... آه ... چشمانت... Teoman ft rem Candar-iki aşk متاسفانه

مدتی است به کاوش در مورد ریشه های افسردگی و سرشکستگی خودم پرداخته ام. چند جلد کتاب معتبر نیز خوانده ام، از صاحب نظران حرف های چالش برانگیزی بدست آورده ام. در مورد شخصیت ها، در مورد دنیا، خوشبختی و خدا و گناه و هزار کلمه قلمبه دیگر. به نکات جالب و بعض

باید نهایت قدردانی را از شما دوستان رادیوبلاگی ها داشت. دانلود فایل صوتی با کیفیت 128 دانلود فایل صوتی با کیفیت 64 لینک نوشته های شما برای فراخوان "سازت را با بهار کوک کن" : خانه من| در دیار نیلگون خواب| مینیس |من یک دختر مسلمانم| یادداشت های خانم انار|در انتظار اتفاقات خوب| حریری به رنگ آبان|دو کل

تاخت و تازدر گودی چشمانت،چه کیفی می دهد!من بچرخمحلقه شومتو رامم کنی

بعد از دو نصف شب پاهایمان را سلاخی میکنند یکجا بند می شویم همه دار و ندار زندگی ت را می چپانند توی کله ات کمی ادویه رویا قاطی می کنند کمی سکوت ساعتی تاریکی و تو شروع میکنی به چرت گفتن مثلا می گویی که "دوستم داری" من هم باور می کنم طعم رویایت باور کردنی ست

تئاتر؛ تنها صحنه ای که حال منو خوب می کنه!

انسان در کنار بار هستی بقچه ای دارد به نام آرزو هر نو زادی که جیغ می کشد، بقچه ای به دستش می دهند تا آرام شود، آرام می شود، دلم به بقچه آرزوها خوش است که همیشه با من است در آغوشم در خلوتم درون این بقچه تنها یک آرزو دارم و آن تویی ای معشوق در راه ای آرزوی خوش عطر